Ścianka berlińska

Ścianka berlińska

Określenie pochodzące od metody zabezpieczania głębokich wykopów podczas robót przy budowie metra berlińskiego przed I wojną światową.

Ścianka berlińska jest jednym z rozwiązań obudowy głębokich wykopów i ma za zadanie przeniesienie obciążenia w postaci parcia gruntu. Ścianka berlińska, składa się z pali, najczęściej stalowych dwuteowników, o określonym rozstawie (od 1,0 do 2,0 m) i opinki, wypełniającej wolne przestrzenie między palami (najczęściej z krawędziaków / bali drewnianych). Opinkę zakłada się za półki pali sukcesywnie w miarę głębienia wykopu, który wykonuje się etapami o miąższości dostosowanej do rodzaju i stanu gruntu. Kształtownik stalowy wwibrowuje się w grunt lub osadza w otworze po uprzednim odwiercie świdrem do pali CFA. Otwór wypełnia się zawiesiną twardniejącą (cementowo - bentonitową) lub betonem. Metoda osadzania kształtownika w otworze po uprzednim odwiercie jest bardzo popularna na terenach mocno zurbanizowanych ponieważ nie powoduje szkodliwych drgań i wibracji dla istniejącej zabudowy sąsiedniej.

Obudowa berlińska jest sprawdzonym sposobem zabezpieczenia głębokich wykopów i z tego powodu znajduje szerokie zastosowanie. Decydując się na zastosowanie obudowy berlińskiej należy uwzględniać ograniczenia wynikające z uwarunkowań technologicznych. Metoda ta ma zastosowanie przy zabezpieczaniu ścian wykopów w gruntach nienawodnionych. Cechą charakterystyczną tej metody jest prostota i niskie koszty wykonania w porównaniu z innymi typami ścian oporowych. Może być w wielu przypadkach alternatywą dla ścianek szczelnych i szczelinowych przynoszącą wymierne korzyści ekonomiczne.

<p> 1 Wiercenie (patrz pale wiercone CFA)</p>     <p> Rys. 2 i Rys. 3 Wybieranie gruntu i zakładanie obudowy wykopu. </p>         <p> Rys. 4 Gotowe wygrodzenie wykopu ścianka berlińską.</p>

1 Wiercenie (patrz pale wiercone CFA)

Rys. 2 i Rys. 3 Wybieranie gruntu i zakładanie obudowy wykopu.

Rys. 4 Gotowe wygrodzenie wykopu ścianka berlińską.